Şehrin bir çok noktasında sergiler, sokaklar da sanatçıların fotoğraflarıyla bezenmişti. Gündüz  seminerler, ustalarla yuvarlak masa tartışmaları ve akşamları kocaman bir çadırda ustaların o görkemli görsel şölenleri... Dolu dolu  festival haftası …

Ustaların fotoğraf gösterilerini izlerken, bir yandan da sanatçının anlatımıyla kadrajın diğer yakasını hayal etmek ayrı bir tattı. Hele ki yıllardır tanıdığın, hatta kitabını okuyup zevkle fotoğraflarını izlediğin bir sanatçıyla iki çift laf etmek paha biçilemez olsa gerek..

Festivalin bir diğer eksiği ise etkinlikler şehre okadar çok dağılmıştıki! (ya da şehri bilmeyen için karmaşık demek daha doğru olur) öyle ki, bir etkinliğin bitimi ile diğer etkinliğe yetişme süresi bazen zorluyordu. Çok seçenek sunulması oldukça zengin bir hareket olmasına rağmen aynı saatlere denk gelen iki etkinliğin ikisine de girmek isteyip girememe durumu üzüntü yaşattı sanırım.

Bursa’da olan bir güzel şey ise Gren kafe diye bir mekanın varlığıydı. Yolunuz düşerse mutlaka uğramanızı şiddetle tavsiye ediyorum. Gren kafe bildiğimiz kafelerin dışında tamamen fotoğraf konseptiyle oluşturulmuş bir mekan.  Festivalle bir bağlantısı vardı tabi ki. İyi ki de varmış. İnanılmaz yemekler, muhabbetler ve insanları..

Sergiler arasında gezme fırsatı bulduğum bir sergi vardı ki; O sergi sahibi Edward Keatin.  yaşam tarzı ile fotoğrafları  bir o kadar benzer  adamın. Edward gelmeden önce sergiyi gezdik. “route 66’’ adında kirli, leş gibi harika fotoğraflar. Açıkçası Route 66 hakkında ayrıntılı bilgiye sahip olmayan biri için sadece hoş ve tadında diyebileceğimiz bir sergi. Ama Ed geldi ve o hoş, tadında sıfatını aldı götürdü. Üzerinde kıyafetlerle fotoğraflar yan yana bir bütündü. Harika bir anlatımla fotoğrafları tekrar gezdik. Duygu üzerine duygu eklenmişti ve gözümde o fotoğrafları baş tacı yaptım.. Anlatım sonunda “route 66” üzerine yazılmış şarkıyı açtı, laptopunu kafasının üzerine koydu, ne yaptığı hakkında pek fikrimiz yoktu.. sağ cebinden “mızıkasını” çıkardı ve başladı müzikle beraber mızıka çalmaya, ritim tutmaya,dans etmeye.. Tek kelimeyle harikuladeydi..

Oradan çıkıp başka etkinliğe geçmek için otobüse beraber bindik. Yolda şehitler için yürüyüş yapan insanlarla karşılaştık. Hemen otobüsten indik ve inanın yanımızda hayran kaldığımız adamla omuz omuza fotoğraf çekmeye başladık. inanılmazdı.. Biz Ed’i çok sevdik o da bizi sevdi.. Sonra konuştuk tekrardan. Yine gelecekmiş..

Festival komitesi, şehir dışından gelen misafirleri de düşünmüştü. Onlar için konaklayabilecekleri yerler ayarlamışlardı. Çok ince ve güzel bir jest.  Sonuç olarak festivalin ilki olmasına karşın çok güzel ilerleyen, aksiliklerin çok olmadığı ve sanatçıların seçiminde özen gösterilmiş olması oldukça hoştu. Eminim bu festivale katılmış insanlar seneye tekrarı gerçekleşecek olan Bursa Fotofest’i sabırsızlıkla bekliyorlardır. Seneye tekrar Bursa’da görüşmek dileğiyle.Emeklere sağlık..